Wszystko jest prawdą: wszystko się wydarzyło i zostało sfilmowane w trakcie. Scenarzysta u szczytu kariery, zmęczony swoją pracą i przytłoczony nieuniknionymi życiowymi wyborami, postanawia wraz ze znajomym popłynąć z powrotem do Rzymu z małej wyspy, na której spędził ubiegłoroczny lockdown. Podczas tej podróży nieoczekiwane wydarzenia przeplatają się z werbalnym wybuchem na temat jego pogmatwanego życia. Wylewa się potok słów — szczere i bezwstydne wyznanie o kinie, reżyserach, z którymi pracował, rodzinie, miłości, żałobie i swojej przeszłości. Niepowstrzymany i dygresyjny jak jazzowe solo.