Wrzesień 1987 roku. Podczas strzelaniny z policją Juan Jose Garfia popełnia potrójne morderstwo. Skazany na ponad sto lat więzienia, jest buntowniczym więźniem, bystrym i nieuchwytnym, który nie ma nic do stracenia ani nikogo, o kogo musiałby się martwić. W 1991 roku udaje mu się uciec, wyskakując z policyjnego furgonu. Po dwóch miesiącach napadów i strzelanin zostaje schwytany. Garfia wszczyna kilka więziennych buntów, na które władze odpowiadają, poddając więźniów jeszcze bardziej kontrowersyjnemu systemowi specjalnej izolacji. Garfia, więzień o najwyższym IQ, stroni od narkotyków, zdaje się odporny na karę i przez dwa lata nie widuje nikogo, zamknięty w maleńkiej celi i poddawany ciągłym szykanom. Tam poznaje Marimar, pielęgniarkę, z którą ledwie może rozmawiać, lecz między nimi rodzi się nić porozumienia.