Panująca stygmatyzacja świata „villero” jest podtrzymywana przez obrazy. Aby ją zdemontować, należy przedstawić inne obrazy albo ujawnić to, co istniejące obrazy próbują ukryć. Slumsy są zazwyczaj przedstawiane z ograniczonej i zwodniczej perspektywy wizualnej. Taka reprezentacja ma określony cel. Kino i telewizja to dwa urządzenia wytwarzające obrazy, które wzmacniają stereotypy dotyczące ludzi zamieszkujących te przestrzenie. A co dzieje się w dziedzinie malarstwa? Czy również tam królują klisze? Ten esej wizualny konfrontuje różne dzieła krajowych malarzy i rzeźbiarzy, należące do kolekcji Palais, z ruchomymi obrazami współczesnego kina i telewizji, aby poddać refleksji zarówno różnice, jak i podobieństwa w znaczeniach i dyskursach, które mogą wytwarzać oba reżimy obrazów. César González