[Here] Pollet stworzył dzieło będące kwintesencją tego, co francuscy krytycy lubią nazywać ovni lub ufo (czyli „niezidentyfikowanym obiektem filmowym”). [It] opisywano jako „kometę na niebie francuskiego kina”, „nieznane arcydzieło” oraz „bezprecedensowe” dzieło, które wymyka się interpretacji, choć sprowokowało całe tomy krytycznych tekstów. Jego rytmicznemu kolażowi obrazów – dziewczynie na wózku, rybakowi, greckim ruinom, sycylijskiemu ogrodowi, hiszpańskiej corridzie – towarzyszy abstrakcyjny komentarz napisany przez Sollers, a jedynie posępny liryzm muzyki Antoine’a Duhamela spaja elementy filmu. Przy pierwszym seansie obawiasz się, że [it] może rozpaść się na niespójne fragmenty. Zamiast tego w ciągu 45 minut wymyśla własne reguły i uświadamiasz sobie, że oglądasz coś w rodzaju filmowego przekazu starożytnego rytuału.