Marcel Keoroglian, osoba publiczna w Urugwaju znana z działalności w karnawale, telewizji, radiu i kinie, ma w domu osiemnaście nagrań z karnawału w 1949 roku, których nigdy wcześniej nie słyszano. Nagrał je José Goglian, ormiański imigrant, który w latach 40. mieszkał w Villa del Cerro (dzielnicy Montevideo zamieszkanej przez liczne grupy imigrantów) i zapraszał do swojego mieszkania sąsiadów, muzyków karnawałowych, by nagrać ich na fonografie. Ten film dokumentalny skupia się na pełnej pasji więzi Marcela z gatunkiem murga: pisze on teksty dla grupy przygotowującej się do kolejnego karnawału, a jednocześnie szuka sposobu, by ożywić muzykę z tych albumów, które czekały sześćdziesiąt osiem lat, by zostać usłyszane.