Syn bogacza, który jako właściciel hotelu ma synekurę, podaje się za boya hotelowego, by zdobyć względy pewnej gościni, w której zakochał się do szaleństwa, lecz która szuka zwykłego mężczyzny zarabiającego na własne utrzymanie. Ten pierwszy film dźwiękowy w języku kantońskim powstał na podstawie popularnego musicalu scenicznego z 1930 roku, napisanego przez Xue JueXian (Sit KokSin), który również w nim występował. Fabuła musicalu była z kolei inspirowana niemym hollywoodzkim romansem z 1929 roku pod tytułem „The Grand Duchess And The Waiter”, który podziwiał Xue. Film wyprodukowało nie w Szanghaju studio Tianyi, kierowane przez najstarszego z braci Shaw, Shao Zuiweng (RunJe Shaw). Film odniósł taki sukces w kantońskojęzycznych częściach Chin, że Shaw przeniósł firmę Tianyi do zarządzanego przez Brytyjczyków, kantońskojęzycznego Hongkongu, by kręcić kolejne filmy w języku kantońskim, w odpowiedzi na zakaz używania tego języka, wprowadzony przez prawicowy chiński rząd nacjonalistyczny na rzecz mandaryńskiego. W 1937 roku powstała kontynuacja Baijin Long, a sam film doczekał się remake’u w 1947 roku.