Pierwszy film Lertxundi od czasu przeprowadzki z Kalifornii do Hiszpanii w 2019 roku to tryptyk złożony z trzech niezależnych, a zarazem powiązanych ze sobą części – Teatrillo, Inner Outer Space i Under the Nothing Night. Nowa sceneria dla reżyserki, ale to samo skąpane w słońcu błękitne niebo i morze. Jak wszystkie dzieła Lertxundi, Inner Outer Space to film o relacjach – między postaciami, między postaciami a pejzażem, między obrazem a dźwiękiem – ale także, i ostatecznie, dekonstrukcja procesu produkcji, uwypuklająca materialność i sztuczność. Podobnie jak niewidoma z zasłoniętymi oczami kobieta w filmie, która próbuje odnaleźć się w nowej geografii, Lertxundi poprzez realizację filmu uczy się na nowo oswajać z pejzażem swojej rodzinnej Kraju Basków. W rozdziale końcowym – w którym dwie młode kobiety wykonują tajemniczą choreografię do wyświetlanych obrazów fal – następuje wybuch czystego uczucia.