Przyjmując formę zdalnej rozmowy audio jako głównej narracji, film-esej składa się z czterech rozdziałów, z których każdy skupia się na innym zagadnieniu, a zarazem łączy się z pozostałymi. Łącząc narracje głosowe w czterech językach, ruchome obrazy i teksty literackie, film opiera się głównie na kolekcjach nagrań domowych z lat 90., nakręconych przez rodziny obojga twórców, przeplatanych nagraniami domowymi z lat 60., nakręconymi przez hongkońską rodzinę. Film ukazuje, jak rodziny wschodnioazjatyckie tworzyły własny wizerunek za pomocą amatorskich kamer, a także opowiada o migracji, podróżach, dorastaniu i relacjach rodzinnych.