Zdezorientowany starszy mężczyzna Henry mieszka samotnie w starym, pustym budynku, przypominającym opuszczony pałac. Od lat nie wychodzi na zewnątrz. Kamera towarzyszy mu przez jeden dzień — podczas prostych codziennych obowiązków i ekscentrycznych rytuałów. Henry wygląda na Europejczyka z dobrej rodziny, ale ma wiele azjatyckich nawyków. Drugim bohaterem jest budynek, w którym mieszka Henry: Royal Pavilion w Brighton. To jeden z najlepiej zachowanych na świecie przykładów architektury i wystroju w stylu chinoiserie. Ani zleceniodawca, ani architekt nigdy nie postawili stopy w Azji. W monologu rozwija się równoległa narracja, grająca z rzeczywistością i fikcją. Słowo i obraz, fikcja i dokument splatają się ze sobą, przekraczając granice między „Wschodem” a „Zachodem”.