W Baycrest, domu opieki dla osób starszych w Toronto, towarzyszymy pracownicy socjalnej, która rozmawia z mieszkańcami, szczególnie z Maxem, Claire, Idą i Rachel. Film rozpoczyna się w dniu 89. urodzin Claire; Max, drobny, pogodny mężczyzna, jest jej bliskim przyjacielem. Rachel czuje się samotna, tęskni za synem i skarży się, że rzadko ją odwiedza. Ida znajduje ukojenie we wspomnieniach. Helen niczego nie pamięta i nie rozpoznaje własnej córki; jej nastrój się zmienia. Murray nie zdejmuje czapki i lubi kobiety. Personel przynosi leki, zapewnia opiekę i prowadzi niezobowiązujące rozmowy. Pamięć jest ulotna: Claire kilkakrotnie przeżywa na nowo śmierć bliskiej osoby, za każdym razem nie pamiętając, że już wcześniej ją opłakiwała. Życie mieszkańców jest ograniczone do niewielkiej przestrzeni.