Dworce kolejowe przypominają wyspy zawieszone między przestrzenią a czasem. W upale Kairu pomaga zachować spokój, w Zurychu — klimatyzacja lub taniec. W obu miejscach ludzie z pasją przeżywają swoje życie na dworcu, w swoim małym kosmosie. Z odcinka na odcinek film zespala się we wspólnym rytmie codzienności, odsłaniając historie z dwóch krajów, których wspólna poetyckość przeradza się w uniwersalną ludzką energię.