Wymienię wszystkie nazwy jabłek w łańcuchu, połączę je, oczaruję nimi, zwiążę je, zwiążę je, wyśpiewam je. „Zdziczały dom” z wiersza nie jest metaforą, to określenie opuszczonego domu, który zarósł roślinnością — siedziby czającej się, porośniętej, chronionej, zamaskowanej, ukrytej, przywróconej i dzikiej w świecie, który nie działał. Nie wrócimy. Rozpad przyszłości przyspieszył. Nasze uwikłanie jest wyraźniejsze niż kiedykolwiek. Pilne wspomnienia świata sprzed naszych czasów, sprzed naszych strażników czasu, pojawiają się z zadziwiającą intensywnością. Wypierają to, co uważaliśmy za przyszłość. Nie ma jeszcze nazwy i wciąż się rozwija.