Eksperymentalna krótkometrażowa animacja Matī Kütt zanurza się w podświadomości chorego społeczeństwa. W abstrakcyjnych obrazach malowanych bezpośrednio na taśmie filmowej — wykrzywionych piramidach, tunelach odwróconych na lewą stronę, dzięciołach w klatkach — rozgrywa się wewnętrzne rozdarcie samotnego biurokraty. Ptaki, ropa naftowa i surrealistyczne postacie przywołują egzystencjalne uwięzienie, a psychika biurokraty staje się labiryntem wyobcowania i absurdu.