Kurdyjski reżyser Yüksel Yavuz opowiada w autobiograficznym dokumencie o życiu swojego ojca, który w latach 1968–1984 pracował w hamburskiej stoczni jako tak zwany gastarbeiter. Nigdy tak naprawdę nie czuł się jak w domu, znał tylko drogę do pracy, na targ rybny i do kawiarni. Yavuz tworzy poruszający dokument współczesności, w którym odtwarza osobistą historię życia ojca i łączy ją z fragmentem historii społecznej RFN.