Kiedy w 1981 roku Ronald Reagan nominował Sandrę Day O’Connor na pierwszą kobietę zasiadającą w Sądzie Najwyższym, wiadomość ta zdominowała media. Na okładce magazynu Time widniał nagłówek „Justice At Last”, a Senat jednogłośnie zatwierdził jej nominację. Urodzona w 1930 roku w El Paso w Teksasie O’Connor dorastała na ranczu hodowlanym w Arizonie, w czasach, gdy od kobiet oczekiwano, że zajmą się prowadzeniem domu. Po ukończeniu Stanford Law School z jednym z najlepszych wyników na roku nie zdołała przekonać ani jednej kancelarii prawniczej, by zaprosiła ją na rozmowę, więc zaangażowała się w wolontariat i służbę publiczną. Jako republikanka przez dwie kadencje zasiadała w senacie stanowym Arizony, a następnie została sędzią stanowego sądu apelacyjnego. Podczas 25 lat zasiadania w Sądzie Najwyższym O’Connor była decydującym głosem w sprawach dotyczących jednych z najbardziej kontrowersyjnych kwestii XX wieku. Czterdzieści lat po zatwierdzeniu jej nominacji ta biografia przedstawia życie pionierki, która zarówno odzwierciedlała swoją epokę, jak i ją kształtowała.