Wspólnym mianownikiem trzech hipnotycznych historii, które powoli się ze sobą łączą w Pamięci ziemi, jest śmierć i jej przenikanie się ze światem żywych. Reżyserka pokazuje konflikt dawnych, lokalnych przekonań z chłodnym pragmatyzmem, którego jest coraz więcej w gwałtownie modernizującym się Wietnamie. Jakie powinności mamy wobec tych, którzy odeszli? Czy ich życzenia dotyczące pochówku mają jakiekolwiek znaczenie, skoro już ich z nami nie ma? Czy tradycje nieuchronnie umrą wraz z przenoszeniem się ludzi do miast?