Obserwacyjna refleksja nad ciałem i funkcjonowaniem we własnej „skórze” — zarówno społecznej, jak i fizycznej. „Wydostać się z traumy, z zakorzenionych wyobrażeń o normalności i fikcyjnego ideału kobiecości, a także naprawdę zawładnąć własnymi ciałami — taki jest cel dwóch młodych kobiet, które wykorzystują swoje ciała jako narzędzie protestu i dzieło sztuki” — pisze reżyserka.