Rozgrywający się przy łagodnych dźwiękach Elli Fitzgerald i słodkawej chrypce Louisa Armstronga Bloom to surrealistyczna adaptacja Snu nocy letniej Shakespeare’a z perspektywy queerowego afrykańskiego tancerza pole dance, inspirowana spektaklem Ballet Black A Dream Within a Midsummer Night’s Dream. Na tle lśniących anturiów i fluorescencyjnych strelicji rozkwitający bukiet rozpływa się, odsłaniając portret afrykańskiego ciała oplecionego wokół stalowego drążka, trwającego w różnych stanach zawieszenia: to analogia do samej queerowości. W stanie natury pole dance – podobnie jak queerowość – jest niewinny. Piętno wiąże się jednak z przypisywaną i błędnie pojmowaną niemoralnością. Za sprawą układu pryzmatów i luster wzrok najpierw przyciąga kolbowaty kwiatostan anturium, złożony z drobnych kwiatów o doskonałych częściach męskich i żeńskich. Następnie uwaga przenosi się na drążek ukazany w perspektywie, nałożony na utrzymujący się czerwony zarys queerowej idei anturium: pragnienia, by być.