Kilka lat temu, gdy rozwinięty świat przeżywał gospodarczy rozkwit, bankierzy i maklerzy giełdowi sądzili, że dobra passa nigdy się nie skończy. Teraz wszyscy wiemy, co nastąpiło potem. To samo, co zawsze następuje — upadek banków, fałszywe wojny i recesja. Żaden kraj nie uosabiał tego wzlotu i upadku lepiej niż Islandia. Wśród chaosu polityka toczyła się dalej i rozpoczęły się wybory nowych przywódców. Dla zrezygnowanych ludzi, których życie tak drastycznie się zmieniło, trzeba było coś zrobić. Na tym tle narodził się pomysł Najlepszej Partii. Zaczęło się od żartu w głowie najbardziej cynicznego i najbardziej kontrowersyjnego komika Islandii, Jon Gnarr. Pomysł polegał na tym, by zakpić z establishmentu, który poniósł tak spektakularną porażkę. Sparodiować arogancję partii „lewicowych” i „prawicowych” oraz ich fałszywą moralność, pokazując, jakie są wszystkie absurdalne. W dniu wyborów miało wydarzyć się coś niewiarygodnego.