Didar jest poetą, ale nie może utrzymać się z poezji. Musi pisać wczesnym rankiem, zanim wyruszy do swojej codziennej pracy redaktora gazety. Otacza go poczucie kryzysu, spowodowane nie tylko jego sytuacją finansową, lecz także rozmowami w pracy o malejącym znaczeniu kultury kazachskiej, wymierających językach i światowej dominacji języka angielskiego. Zastanawia się, czy poezja nadal ma znaczenie we współczesnym świecie, ale ukojenie znajduje w rozmyślaniach o zbuntowanym poecie z XIX wieku, Makhambecie Otemisuly.