Upływ czasu w trakcie pandemii stał się moją postacią. Świat zamarł, podobnie jak kamera na moim balkonie. Obserwuję fragment świata w kadrze i wyjątkowy wycinek czasu, w którym wszyscy się znaleźliśmy. Wsłuchuję się w nagłą ciszę. Ale życie, które zwolniło, toczy się dalej pod moim balkonem. Nowe postaci poruszają się jak na scenie. Zadaję ludziom pytania, na które sama nie potrafię odpowiedzieć – co będzie dalej?