Na początku wojny w Czeczenii legendarny major Izmaiłow pracował w wojskowym biurze ewidencji i poboru w mieście Żukowski. Po pochowaniu pierwszego poborowego, który zginął podczas szturmu na Grozny, odmówił wysyłania osiemnastolatków na śmierć i sam pojechał do Czeczenii, by wywieźć jeńców. Uwolnił co najmniej 174 osoby. W filmie wykorzystano rzadkie materiały kronikarskie z wojen czeczeńskich, pochodzące z prywatnych archiwów matek szukających swoich synów w Czeczenii, a także oficerów negocjujących w ramach grupy roboczej do spraw wymiany jeńców. Po raz pierwszy bohaterowie filmu szczegółowo opowiadają, przez co musieli przejść, by uwolnić ludzi z niewoli po obu stronach.