Günter Grass (1927–2015) należał do Grupy 47 od 1957 roku i stał się cenionym na całym świecie autorem powojennej literatury niemieckiej za sprawą swojej debiutanckiej powieści „Blaszany bębenek” (1959). Jego główną motywacją była utrata rodzinnego miasta, Gdańska, oraz konfrontacja z nazistowską przeszłością, co znajduje odzwierciedlenie w wielu jego utworach. W 1999 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla. W 2011 roku Dagmar Wittmers przyglądała się pracy Güntera Grassa z jego drukarzem Fritzem Margullem lub spotkaniom z siostrą Waltraut. W Behlendorfie i Lubece Grass wspominał lata spędzone w Paryżu, życie rodzinne w Berlinie oraz okres, gdy współpracował z Willym Brandtem, którego przemówienia redagował. Przyjaciele, tacy jak izraelski pisarz Amos Oz, wydawca Klaus Wagenbach, aktorka Katharina Thalbach i jego córka Helene, przedstawili swoje spojrzenie na Grassa jako człowieka i artystę.