Pięcioletni chłopiec zupełnie nie interesuje się jedzeniem, co prowadzi do konfliktów z matką. Wysiłek, jaki wkłada ona w karmienie go, dorównuje wysiłkowi chłopca, by nie jeść podawanego mu jedzenia. Im dłużej trwa obiad, tym bardziej niepewna staje się ich równowaga na granicy kłótni. Pojedynek pomiędzy pomysłowością chłopca a łyżką, łzami i miłością matki kończy się zwycięstwem bardziej wytrwałej strony. Ostatnie kęsy albo zostają na talerzu, albo chłopiec zabiera je w ustach do łóżka.