Najlepszy dzwonnik w cerkwi, Fiodor Kuźmicz Sztukow, zostaje kierownikiem produkcji w stoczni. Komuniści i członkowie Komsomołu próbują przekonać Fiodora, by zapomniał o cerkwi, ale bez skutku. Córka Anna śmieje się ojcu w twarz — również bez skutku. Kiedy jednak w zakładzie pilnie zabrakło deficytowego metalu, Sztukow, z bólem myśląc o swoim zakładzie, poparł propozycję jednego z robotników, by przetopić cerkiewny dzwon na półfabrykat, i jednostka była gotowa do wodowania w terminie.