Po dwudziestu latach grupa przyjaciół spotyka się, by porozmawiać o kinie, jak zawsze. Nie postarzała się — przeciwnie, wydaje się, że wygląda młodziej. Wszyscy nadal żyją we własnym świecie, odmawiają kontaktu z rzeczywistością i wyrażają siebie, rzucając nazwiskami i złotymi myślami. Jednak poza tą surowością wyłaniają się portrety zabawnych postaci, na swój sposób ludzkich i autentycznych.