W trzykanałowej instalacji filmowej Clown (2005) absurdalna i nieco niesamowita postać klauna wyłania się z nieprzeniknionej bujności brazylijskiej dżungli. Jego czerwony nos kontrastuje z zielenią lasu. Zaczynając od prawej strony, przechodzi przez wszystkie trzy ekrany, potykając się i zmierzając w naszym kierunku wzdłuż strumyczka, po czym w końcu znika z powrotem w dżungli. Jak często w twórczości Rosefeldta, protagonista tego filmu jest niekomunikatywną, zapatrzoną w siebie monadą: wędrowcem w świecie, którego albo nie rozumie, albo — pochłonięty czynnościami wymaganymi przez zamknięty obieg jego pokrętnej, szalonej logiki — chce nie dostrzegać. Jako kwintesencję absurdu, tę pracę filmową można odczytywać jako metaforę alienacji współczesnego człowieka od natury oraz epilog do Trilogy of Failure Rosefeldta.