„Stranger Than Paradise”, luźno skojarzony z zimowym filmem drogi Jima Jarmuscha z lat osiemdziesiątych, jest prawdziwie filmowo choreografowanym dziełem: hybrydową, subtelnie futurystyczną sztuką kameralną dla ośmiu osób i kamery śledczej. Osadzony w przygnębiających nastrojach i zwodniczych obrazach film taneczny jest elegią wyznaczającą przejście od jednego gatunku do następnego. „Stranger Than Paradise” stanowi refleksję nad systematycznym rozszerzaniem się tego, co ludzkie i zwierzęce, w kierunku mechaniczności oraz nad ich niekiedy hybrydowym istnieniem. Ciało jest przestarzałe: wciąż jest potrzebne, ale przygotowania do jego zniesienia już trwają.