Tematyka budownictwa, choć ujmowana na różne sposoby, przewijała się przez cały okres istnienia kina znacjonalizowanego. Tym razem reżyser Július Matula skupia się na młodym inżynierze, który z wielkimi nadziejami przyjmuje posadę w znanej spółdzielni rolniczej. Szybko jednak odkrywa, że za głoszonymi hasłami kryją się w rzeczywistości hipokryzja i kumoterstwo. Autorzy krytykują to, że niekompetencję często się tuszuje, niedociągnięcia sprytnie maskuje, a atmosfera społeczna sprzyja miernotom i konformistom. Twórcy przedstawiają, można powiedzieć, odważną wypowiedź w granicach prawa i wzywają do większej świadomości pracy.