W 1973 roku Wolf Vostell, artysta związany z Fluxusem, zorganizował happening, w którym uczestnicy mieli wykonać serię rytualnych, obsesyjnych czynności, takich jak: „podejdź do bagażnika swojego samochodu, otwórz go i zamknij 750 razy, a 375 razy włóż do niego białą płytę i 375 razy ją wyjmij”. Film, określony przez Ottinger jako dokumentacja tego, co Vostell nazwał „dé-coll/age-happening”, jest ilustracją jej metody twórczej, surrealistycznym aktem, odrębnym dziełem sztuki i osobliwym obiektem. Później opisała swoją metodę jako „fragmenty rzeczywistości zestawione w nietypowy sposób”.