Ten film dokumentalny został zrealizowany bez słów, muzyki, a zazwyczaj nawet bez obecności człowieka. Na początku widzimy z bliska małe wilczę, które ktoś znalazł porzucone w lesie i wiezie samochodem do ośrodka ratunkowego. Następnie, stosując czysto obserwacyjne metody, opowiedziana zostaje lekka historia dwojga takich wilków podczas przymusowego pobytu w niewoli, aż do chwili, gdy wracają na wolność. Struktura filmu opiera się wyłącznie na zmieniających się porach dnia i porach roku. Cała reszta pozostaje kwestią interpretacji widza, który obserwuje zachowanie zwierząt, przede wszystkim ich interakcje z innymi przedstawicielami własnego gatunku, zarówno w znanym, jak i nieznanym otoczeniu.