Filmowy poemat o pestycydach skłania do refleksji nad powrotem do naturalnego łańcucha pokarmowego, w którym szkodniki owadzie stają się pożywieniem dla organizmów stojących wyżej w hierarchii. Harmonijny cykl życia i śmierci, świątynia, jaką jest pole pełne dzikich kwiatów, rozbrzmiewające odurzającym dźwiękiem świerszczy i szelestem kłosów pszenicy poruszanych przez wiatr, zostaje najechana przez człowieka — ostatecznego konsumenta, który nie ma naturalnego wroga.