Esej o zbiorowym lęku i problemach wywołanych życiem w szybko zmieniającym się społeczeństwie nastawionym na osiągnięcia. Za pośrednictwem młodej Eliany, alter ego reżyserki, śledzimy historię wypalenia zawodowego, przekwalifikowania i uzdrawiania ludzkiej duszy za pomocą radykalnych form terapii. Codzienność przenika się z rzeczywistością przestrzeni snu – „emocjonalnych inkubatorów”, w których jednostka staje się zbiorowością. Film staje się zarówno częścią osobistej podróży autorki, jak i bohaterką opowieści. Znajdujemy się w Berlinie, reprezentującym typowy i biznesowy obszar europejskich miast metropolitalnych.