System widzenia komputerowego oparty na sztucznej inteligencji rekonstruuje nagrania ludzkości w różnych kontekstach — biznesie, miłości, mieście, radości i proteście. Technologia przewidywania kolejnych klatek próbuje przewidzieć przyszłość na podstawie zaledwie kilku sekund każdego klipu, tworząc zaskakująco halucynacyjne obrazy wideo, nawiązujące do tradycji malarstwa surrealistycznego i ekspresjonistycznego. Materiał wygenerowany przez AI zostaje ułożony przez ludzkiego artystę w narrację skłaniającą do refleksji nad delikatnością ludzkiego ciała, konsekwencjami interakcji AI z nim oraz polityką jego wykorzystania. Jesteśmy zaraźliwym oddechem, jednym ciałem, połączeni ze sobą fizycznie, społecznie i psychologicznie. Teraz ta więź staje się zapośredniczona przez maszyny, kontrolowane przez korporacje i rządy. Praca bada zmysł dotyku i ciało widziane przez procesy algorytmiczne.