Kto uważa, że przejażdżki fantomowe są gatunkiem historycznym, nie widział, jak Pierre Creton umieścił kamerę na gramofonie: to lekcja harmonii i otwartości. Muzyka i obrazy rzadko były tak blisko siebie w postrzeganiu czasu. Film podąża za trzema ruchami w trzech różnych wnętrzach, przy trzech różnych piosenkach rozbrzmiewających pod kamerą. Gdy nasze spojrzenie krąży po tych intymnych przestrzeniach, pokoje ożywają. Poruszają się światło i koty, pojawiają się cienie, a wiatr opowiada o wiecznych możliwościach, które możemy odkryć, jeśli tylko otworzymy oczy.