Żydowski cmentarz Währing w Wiedniu otwarto dla publiczności w 1784 roku, w epoce tolerancji i dobrobytu, która zbiegła się w końcu z narodzinami fotografii. Wraz z nadejściem nazizmu ten historyczny klejnot, cmentarz w stylu biedermeierowskim, był wielokrotnie bezczeszczony i zarósł dziką roślinnością, choć przechodnie zauważali, że zza jego wysokich kamiennych murów dobiegały dźwięki niczym z raju dla ptaków. Dziś cmentarz nosi kolejne ślady politycznego zaniedbania i bezwładu. Pozbawione opieki ze strony pokoleń wysiedlonych lub zabitych w czasach nazistowskich groby niszczeją wskutek spadających gałęzi i niekontrolowanego rozrostu wiekowych drzew, a słowa i symbole na nagrobkach znikają w proch. Singing in Oblivion łączy ujęcia nakręcone na miejscu z obrazami pieczołowicie przeniesionymi ze starych szklanych negatywów i drukowanymi klatka po klatce w ciemni na taśmie filmowej 35 mm. – Eve Heller