Po kobietobójstwie Silvii Yecenia, jej kuzynka i jedna z tkaczek ñomndaa z Prairie of Flowers tworzą rytuał żałoby, któremu towarzyszy poezja, wraz z innymi kobietami zajmującymi się tkactwem. Kobiety ñomndaa dzielą się prastarą wiedzą o swoim rzemiośle, zakorzenioną w zachwycających mitach i prawdziwych doświadczeniach ich prababek. Starszyzna uznaje, że jedynym sposobem, by iść dalej, jest patrzeć w przyszłość i zaopiekować się małymi dziećmi, które zostały bez matki po jej zabójstwie. Yecenia przemawia przez radio, wzywając lokalną społeczność do przyjęcia nowych słów, takich jak „kobietobójstwo”, do miejscowego języka. W tym rytuale nici, marzenia i rzemiosło splatają się we wspólnym akcie leczenia i odporności. W Prairie of Flowers tkactwo staje się aktem oporu.