Obrazy i tradycje religijne przenikają życie wszystkich mieszkańców Sewilli. Na przestrzeni dziejów tamtejsze mariquitas („cioty”) również przyswajały je w dzieciństwie, a za ich pośrednictwem tworzyły własne przestrzenie spotkań i własne kody. Dziś nowe tożsamości dysydenckie nadal na nie odpowiadają: uczestniczą w nich lub się od nich dystansują, podtrzymują istniejące tradycje albo je przekształcają. Film przygląda się tym tradycjom z perspektywy zawsze spychanej na margines.