Dzięki płynnemu układowi czarno-białych scen i sugestywnej ścieżce dźwiękowej Je me souviens d’un temps où personne ne joggait dans ce quartier jest hołdem dla wielu oblicz Park Extension. Film pozwala zajrzeć na radosne spotkanie kulturalne, do pracowni skrupulatnego rzemieślnika oraz w zaułek, gdzie młody rowerzysta uczy się jeździć. Powściągliwym podejściem reżyserka stopniowo zarysowuje pozornie nieuniknioną przemianę, podczas gdy nieustępliwa gentryfikacja zagraża tkance społecznej dzielnicy. Po docenionej przez krytyków przygodzie z dokumentem dźwiękowym Jenny Cartwright powraca do sugestywnej siły obrazu, by ukazać bogatą i zróżnicowaną społeczność.