W dziwnej, nawiedzonej scenerii giną wersy niczym echo, którego nikt nie potrafi usłyszeć. Ziarniste, rozmyte obrazy nakręcone kamerą Super 8 oraz ścieżka dźwiękowa, zdająca się dobiegać z najdalszych krańców wszechświata, nadają słowom Laurence'a Olivier'a charakter obcego poematu. Jak gdyby Innych — duchy lub istoty z innego świata — również mogły poruszać miłość i strata, zubożenie wyobraźni oraz przemijalność materialnego świata. Wydaje się, że niewidzialna obecność duchów znalazła tu świadka.