Od dziesiątego roku życia Misha Kharlamov marzył o własnym sadzie jabłoniowym. Ulyana, córka właściciela, kochała Mishę i wierzyła w jego marzenie. Gdy wydano ją za mąż za człowieka, którego nie kochała, straciła rozum i opuściła wieś. Nie odnalazłszy Ulyany, Mikhail zasadził sad jabłoniowy ku pamięci ukochanej. Pewnej srogiej zimy oddał sad ludziom, by mogli napalić w piecach. Wiosną na ściętych pniach pojawiły się nowe pędy.