Tutaj na pierwszy plan wysuwa się niejednorodne podejście Ahwesh do tekstu: zestawia ona narrację, fikcyjny dokument, komediowe i „poważne” nagrania, łącząc film, wideo i Pixelvision. Narastają sugestie i znaczenia: surowy, teoretyczny tekst przerywają ujęcia kobiet opowiadających sprośne (seksistowskie) dowcipy; rozbrzmiewa klasyczny R&B, podczas gdy kobiety depczą płyty i wylewają alkohol na podłogę. The Vision Machine to fragmentaryczna refleksja nad kwestiami płci, języka i reprezentacji.