Bohaterem poezji Wallace’a Stevensa jest ludzka wyobraźnia. Podobnie jak w przypadku Emily Dickinson, spokojne i pozbawione wydarzeń życie zewnętrzne Stevensa skrywało bujne i pełne przygód życie wewnętrzne. Dla Stevensa takie przygody nie były ucieczką od rzeczywistości, lecz podróżą ku nowej rzeczywistości. Stevens nie był filozofem — był śmiałym i błyskotliwym poetą — ale zgłębiał działanie ludzkiego umysłu z precyzją, której filozofowie mogliby mu pozazdrościć.