Szesnastoletni Andrei Eremin uważał, że nie zależy mu na opinii większości, i był z tego dumny. Miał niewielu przyjaciół. Pewnego dnia jego wyobrażone poczucie niezależności legło w gruzach — uwierzył w oszczerstwo i postąpił niegodnie: bez trudu dał wiarę plotkom kolegów z klasy na temat Rity, z którą łączyły go ciepłe, przyjacielskie relacje, a nawet pospieszył zapewnić, że jest mu obojętna. Przypadkiem podsłuchał rozmowę kolegów na swój temat, w której uczestniczył Valerka, jego najlepszy przyjaciel, i pokłócił się także z nim. Minął czas. Rita, która boleśnie przeżywała rozstanie z Andreiem, znalazła wsparcie, czułość i zrozumienie u Valerki, przyjaciela Eremina — jest prostszy, pozbawiony ambicji, ale znacznie bardziej niezawodny i hojny duchem. A jednak po tej historii pozostało w nich także poczucie goryczy — przecież Andrei był kiedyś ich przyjacielem...