Ruch oporu, temat odwieczny. Niemal zawsze ukazywany realistycznie, jeśli nie w konwencji dokumentu. Pamięć przeobraża jednak rozmaite wspomnienia, nawet dramatyczne wydarzenia, w sposób fantastyczny, niekiedy złowrogi. Z tej perspektywy do tematu podszedł debiutujący reżyser Daniele Gaglianone (34), mimo że doskonale zna historię tamtego okresu (od lat współpracuje z Narodowym Archiwum Ruchu Oporu). W konwencji bardziej kameralnej niż intymnej: dwóch starców przypadkiem spotyka faszystowskiego dygnitarza odpowiedzialnego za straszną masakrę i nie wie, czy mu wybaczyć, czy się zemścić. Przeszłość miesza się potem z teraźniejszością, aż do trzeciego wymiaru, który w finale staje się pełnoprawnym bohaterem: decyzja podjęta przez obu okaże się nieudana, a starcy, by nie „umrzeć”, stworzą perwersyjną grę wewnętrzną, która pozwoli uśmierzyć każdy ból...