Kroniki filmowe z lat 30. stanowią większość tego fascynującego dokumentu, wyraźnie pokazując, że opinii publicznej przedstawiano wydarzenia w sposób skrajnie stronniczy: przyczyniały się do tego czysta propaganda, wymóg zapewniania rozrywki oraz próby zachowania obiektywizmu. Lewis i producentka Elizabeth Taylor-Mead dobrze skonstruowali swój wywód, ale to krótkie komentarze Jonathana Dimbleby’ego pod koniec zawierają najważniejszą naukę: czterdzieści lat później te same siły nadal zniekształcają nasz obraz Irlandii Północnej. Film jedynie sygnalizuje, że tak jest, lecz czyni to na tyle precyzyjnie i spójnie, że jego przekaz wybrzmiewa z dużą siłą.