Na obrzeżach Buenos Aires leży dzielnica zbudowana wokół dwóch cmentarzy. Pośród figur Matki Boskiej i pogańskich ofiar starsi przywołują wspomnienia i zapominają o duchach. Dzieci wymyślają sobie dzieciństwo pośród grobów i hamaków. Zapomnienie jest terytorium, po którym te istoty się przemieszczają, czując upływ czasu, choć już do niego nie należą. Wśród cieni zaginionych błąkają się lęki; tam, gdzie powinny rozbrzmiewać głosy, panuje cisza, a codzienność staje się rytuałem.