Hey Bud rozpoczyna się od samobójstwa Buda Dwyera, urzędnika państwowego, który odebrał sobie życie na wizji. Zando pisze: „Uważam samobójstwo za pornograficzne. Samobójstwo, pokazane szerokiej publiczności telewizyjnej, staje się rodzajem aktu seksualnego, który wykorzystuje napięcie wytworzone między ekshibicjonistą a podglądaczem. Zmusza widzów do przyjęcia albo empatycznej postawy wobec ekshibicjonisty, albo roli podglądaczy (którzy uwalniają stłumione pragnienie ujrzenia zakazanego oblicza Śmierci). Interesuje mnie zrozumienie siły tkwiącej w pozycji ekshibicjonisty oraz zbadanie źródła tej siły na potrzeby mojego osobistego dramatu. Bud Dwyer zdobył władzę, samemu decydując o własnej śmierci, ale jego władza miała śmiertelny charakter: w chwili, gdy zdobywa się władzę dzięki ekshibicjonizmowi, traci się ją przez śmierć. To tradycyjna władza kobiet, które muszą szukać jej poprzez ekshibicjonizm i wyzysk — zdobywają ją jedynie poprzez śmierć własnego ja”.