Słowo Echolocation sugeruje pogłos, odbicie, reakcję i ślepotę — albo, w sensie filmowym, brak obrazu. Jednak jest tu wiele do zobaczenia i usłyszenia: deszcz w Oakland, dom babci w Bagdadzie, głosy ciotek w Whatsappie, mała dziewczynka ucząca się liczyć do 10. Historia opowiedziana jest za pomocą rozproszonych fotografii oraz przypadkowych wiadomości głosowych. Film na nowo definiuje pojęcie „domu” i poszerza jego znaczenie poza fizyczną strukturę, docierając do niego poprzez słowa, które, wspomagane abstrakcyjnymi kolażami, malują obraz terytorium, które można nazwać ojczyzną, nawet po utracie wizualnego wspomnienia. Chwytne za serce świadectwo diaspory i tęsknoty za domem.