Nieśmiały Hugo jest dozorcą w budynku z prefabrykatów. Czuje się tu jak w domu, mieszkańcy go cenią, a on śpiewa swoje piosenki na korytarzach. Dramatyczne zmiany sprawiają, że Hugo czuje się nieswojo w swoim domu. Podobnie niezadowolona jest Johanna, która mieszka w autobusie przed budynkiem i na co dzień mierzy się z rasizmem i seksizmem. Oboje zbliżają się do siebie — łączy ich poczucie, że nie do końca gdzieś przynależą, a przede wszystkim miłość do muzyki. W oczach Hugo świat wyraźnie rozpada się w szwach: ptaki odrzucające wolność, domek dla lalek, który ożywa… Tymczasem w prawdziwym życiu narasta katastrofa, która wystawia przyjaźń Hugo i Johann y na próbę.